بررسی بازی Shinobi: Art of Vengeance – بازگشت شینوبی با اکشنی مدرن

در سال‌های اخیر شاهد احیای دوباره‌ی برخی فرنچایزهای قدیمی و خاطره‌انگیز صنعت بازی بوده‌ایم؛ مجموعه‌هایی نظیر Streets of Rage یا Shinobi که در دوران طلایی کنسول‌های سگا جایگاه ویژه‌ای در ذهن گیمرها داشتند، حالا با ظاهری نو و دیدگاهی مدرن بازگشته‌اند. این جریان نه تنها برای طرفداران قدیمی که با این آثار رشد کرده‌اند جذاب است، بلکه برای نسل جدید بازیکنان نیز تازگی دارد. موفقیت آثاری چون Streets of Rage 4 نشان داد که میل بازیکنان به تجربه‌ی دوباره‌ی ریشه‌ها همچنان زنده است و همین امر می‌تواند مشوقی برای ناشران و استودیوها باشد تا سایر عناوین فراموش‌شده را دوباره زنده کنند. با بررسی بازی Shinobi: Art of Vengeance همراه گیمیاتو باشید.

در این مسیر، شرکت Dotemu نقشی اساسی ایفا کرده است. این استودیو طی سال‌های اخیر نشان داده که شناخت عمیقی از ماهیت آثار کلاسیک دارد و می‌تواند با حفظ هویت اصلی آن‌ها، تجربه‌ای تازه و همگام با استانداردهای روز ارائه دهد. عناوینی چون Wonder Boy: The Dragon’s Trap و Streets of Rage 4 نمونه‌های موفقی از این رویکرد هستند. اکنون نوبت به بازگشت یکی دیگر از نمادهای سبک اکشن پلتفرمر رسیده است: شینوبی، نینجای افسانه‌ای سگا.

توسعه نسخه جدید این مجموعه با عنوان Shinobi: Art of Vengeance به استودیوی Lizardcube سپرده شده است؛ تیمی که پیش‌تر در ساخت Streets of Rage 4 حضور داشت و توانایی خود در بازآفرینی آثار قدیمی را ثابت کرده بود. توجه دقیق به جزئیات، شناخت درست از ریشه‌ها و ترکیب آن با مکانیک‌های مدرن موجب شده تا این استودیو بار دیگر توانایی بالای خود را نشان دهد. حاصل کار، تجربه‌ای است که هم برای طرفداران قدیمی ارزشمند است و هم برای بازیکنان تازه‌وارد جذاب خواهد بود.

داستان بازی همانند نسخه‌های کلاسیک مجموعه، بیشتر به‌عنوان پس‌زمینه‌ای ساده برای شروع ماجراجویی عمل می‌کند تا یک روایت پیچیده و پرکشش. محور اصلی داستان حمله‌ی سازمان ENE به قبیله‌ی Oboro است؛ موضوعی آشنا برای طرفداران قدیمی که این بار بهانه‌ای تازه برای بازگشت قهرمان سری محسوب می‌شود. در این نسخه، شخصیتی به نام Ruse در رأس سازمان ENE قرار دارد. او همراهانی دارد که هر کدام انگیزه‌ها و گذشته‌ای متفاوت دارند. برای نمونه، Mandara یکی از باس‌های قدیمی سری است که پیش‌تر توسط قهرمان شکست خورده بود و اکنون برای گرفتن انتقام بازگشته است.

اگرچه این بازگشت‌ها برای طرفداران نوستالژیک جذاب هستند، اما عمق چندانی در روایت دیده نمی‌شود. انگیزه‌ها ساده باقی می‌مانند و بازی تلاشی برای ایجاد درام یا پیچیدگی داستانی نمی‌کند. هدف اصلی آن فراهم کردن بستری است برای اینکه موساشی، قهرمان داستان، بار دیگر درگیر نبردهای پیاپی شود. این رویکرد مطابق سنت همیشگی سری است که تمرکز اصلی را بر گیم‌پلی قرار می‌دهد.

گرافیک Shinobi: Art of Vengeance خیره‌کننده و چشم‌نواز است. استودیوی Lizardcube به‌خوبی اهمیت موفقیت بصری Streets of Rage 4 را درک کرده و همان سبک هنری را در این پروژه دنبال کرده است. طراحی دستی شخصیت‌ها، محیط‌ها و پس‌زمینه‌ها در قالبی مدرن و پرجزئیات، فضایی تازه و منحصربه‌فرد خلق کرده است. تنوع بالای محیط‌ها – از بازارهای سنتی گرفته تا مقرهای پیشرفته ENE و حتی بیابان‌های سوزان – تجربه‌ای متنوع و غنی را رقم می‌زند.

دشمنان بازی نیز از تنوع بالایی برخوردارند و طراحی آن‌ها با فضای کلی بازی هم‌خوانی دارد، بنابراین نبردها تکراری به نظر نمی‌رسند. از نظر فنی نیز بازی بسیار روان اجرا می‌شود و خبری از باگ یا ایراد جدی نیست. ثبات فنی و دقت در جزییات بصری نشان می‌دهد که با اثری کامل و در سطح استانداردهای روز طرف هستیم.

موسیقی بازی یکی از نقاط درخشان آن است. ساخت قطعات به عهده‌ی Tee Lopes، آهنگساز مطرح صنعت بازی، بوده است؛ کسی که با Sonic Mania نیز نامی برای خود دست‌وپا کرده بود. در کنار او، Yuzo Koshiro، خالق ملودی‌های به‌یادماندنی نسخه‌های کلاسیک، نیز حضور دارد. نتیجه همکاری این دو، آلبومی است که وفاداری به ریشه‌ها را با حال‌وهوای مدرن ترکیب کرده است. هر مرحله با قطعاتی منحصر به‌فرد همراه می‌شود و فضای بازی را غنی‌تر می‌سازد. افکت‌های صوتی مبارزات و صداهای محیطی نیز کیفیت مطلوبی دارند و انرژی بیشتری به گیم‌پلی می‌بخشند.

گیم‌پلی اصلی‌ترین نقطه قوت Shinobi: Art of Vengeance است، هرچند تغییراتی در ساختار آن ایجاد شده که ممکن است برای برخی قدیمی‌ها خوشایند نباشد. این بار با اثری مواجه هستیم که بیشتر حال‌وهوای هک اند اسلش با المان‌های مترویدوینیا دارد. دشمنان دیگر تنها با یک ضربه از میان نمی‌روند و موفقیت در نبرد نیازمند دقت، استراتژی و استفاده از کمبوهاست. این تغییر هرچند فاصله‌ای از سنت‌های گذشته ایجاد کرده، اما برای جذب مخاطبان جدید ضروری به نظر می‌رسد.

بازی طیف وسیعی از فنون، نینپو و نینجوتسو را در اختیار بازیکن می‌گذارد و با پیشروی در مراحل، تجهیزات و حرکات تازه‌ای آزاد می‌شوند. این روند باعث می‌شود ارزش تکرار مراحل افزایش یابد. طراحی بخش‌های پلتفرمینگ نیز برجسته است و چالش‌های ویژه‌ای را در مسیر بازی قرار می‌دهد.

با این حال، گیم‌پلی خالی از نقص نیست. نبود امکان کنسل کردن انیمیشن‌ها یکی از ایرادهای مهم است که بازیکن را در حین اجرای کمبوها آسیب‌پذیر می‌کند. همچنین در صحنه‌های شلوغ گاهی تشخیص حملات دشوار می‌شود و منجر به ضربات ناخواسته می‌گردد.

پس از اتمام داستان، دو حالت جدید آزاد می‌شود: Boss Rush که شامل مبارزه پشت سر هم با باس‌هاست و حالت آرکید که رقابتی بر اساس امتیاز برای ثبت رکورد در لیدربورد جهانی است. این بخش‌ها بیشتر برای علاقه‌مندان به چالش طراحی شده‌اند. در مجموع، گیم‌پلی Shinobi: Art of Vengeance تجربه‌ای کامل و لذت‌بخش ارائه می‌دهد که با وجود برخی ایرادها، تنوع مکانیک‌ها و طراحی مراحل، رضایت طیف گسترده‌ای از بازیکنان را جلب می‌کند.

بازی Shinobi: Art of Vengeance بازگشتی شایسته به دورانی است که سگا در اوج قدرت بود و عناوین آرکید بر بازار تسلط داشتند. این اثر می‌تواند هواداران بسیاری را جذب کند، هرچند ممکن است برخی از طرفداران سنتی را نیز دل‌سرد نماید. با این حال، باید به تیم Lizardcube برای خلق چنین تجربه‌ای ارزشمند تبریک گفت.