کارمند پیشین Capcom: چرا استودیوهای غربی در تله Jira گرفتار شده‌اند

به باور یکی از کارکنان پیشین شرکت Capcom، تمرکز افراطی استودیوهای بازی‌سازی در غرب بر مدیریت پروژه موجب شده است که هدف اصلی یعنی ساخت بازی‌های باکیفیت فراموش شود

صنعت بازی‌های ویدیویی در سال‌های اخیر با چالش‌های متعددی روبرو بوده است. ایکس‌باکس به سرعت جایگاه خود را از دست می‌دهد، سونی هزینه‌های سنگینی برای ورود به آینده‌ای دیجیتال متحمل می‌شود و در عین حال بخشی از مخاطبان خود را ناراضی رها کرده است. بسیاری از ناشران بزرگ نیز به جای کسب موفقیت با شکست مواجه شده و موج‌های تعدیل نیرو یکی پس از دیگری شایع شده است.

در میان این شرایط نابسامان Capcom به عنوان یک استثنای قابل توجه خودنمایی می‌کند. لوئیس گوردون روزنامه‌نگار The Ringer در گزارشی جامع درباره دوران طلایی جدید این شرکت با تعدادی از کارکنان فعلی و پیشین Capcom گفت‌وگو کرده تا دلیل این موفقیت و تعادل مناسب در روند توسعه را بررسی کند. یکی از کارکنان پیشین شعبه آمریکایی این شرکت توصیه‌ای شفاف برای استودیوهای غربی دارد: مدیریت ذره‌بینی را کنار بگذارید.

این کارمند پیشین که ترجیح داده نامش فاش نشود در گفت‌وگو با گوردون درباره وضعیت مدیریت پروژه در غرب صحبت کرده است

در غرب تأکید بیش از حدی روی مدیریت پروژه به‌ویژه از طریق Jira وجود دارد یعنی مدیریت وظایف و کارهایی که لزوماً در نهایت به یک بازی تبدیل نمی‌شوند.

او در ادامه توضیح داد که اگرچه تصمیم نهایی با کارگردان است اما اعضای تیم باید با او همکاری کنند و درباره مسائلی مانند واکنش احتمالی بازیکنان زمان مورد نیاز یا محدودیت‌های بودجه و برنامه زمانی به توافق برسند. به گفته او در غرب روند تولید بیشتر بر پایه مدیریت پروژه و نرم‌افزارهای توسعه مایکروسافت شکل گرفته و تمرکز زیادی روی جدول‌های زمانی نمودارها و شاخص‌های مختلف وجود دارد.

همزمان با نزدیک شدن به عرضه نسخه جدید مجموعه Onimusha گوردون با افرادی چون Satoru Nihei Akihito Kadowaki و Masachika Kawata درباره مسیر موفقیت Capcom گفت‌وگو کرده است. بخشی از این تغییرات از بیرون نیز کاملاً قابل مشاهده است. پس از دوره‌ای بحرانی در اوایل دهه ۲۰۱۰ که طی آن کاواتا قصد داشت Capcom را وارد رقابت با مجموعه‌هایی مانند Call of Duty کند شرکت توانست با ایجاد تعادل بهتری میان جسارت و تجربه دوباره به مسیر موفقیت بازگردد.

Resident Evil 6 که محتوای بسیار زیادی داشت از سوی بسیاری یکی از ضعیف‌ترین نسخه‌های این مجموعه محسوب می‌شود. در مقابل Resident Evil 7 با فضای محدود خفقان‌آور و متفاوت خود به یکی از تحسین‌شده‌ترین نسخه‌های این سری تبدیل شد. Capcom از آن زمان تاکنون نیز روند موفقی را دنبال کرده و نسخه‌های خلاقانه و متفاوتی از مجموعه‌های قدیمی خود مانند Street Fighter و Monster Hunter منتشر کرده است. این شرکت همچنین از درآمد حاصل از این آثار برای تأمین بودجه پروژه‌های جدیدی مانند Kunitsu-Gami: Path of the Goddess و Pragmata استفاده کرده است؛ گوردون همچنین فاش کرده که Pragmata در مقطعی قرار بود یک بازی ترس و بقا باشد.

در کنار این موارد Capcom با جذب نیروهای تازه شامل Richard Pearsey نویسنده Spec Ops خون تازه‌ای به تیم‌های خود تزریق کرده و در عین حال کارکنان باتجربه‌اش را نیز حفظ کرده است. نتیجه شرکتی است که توانسته بدون متوقف شدن به حرکت رو به جلو ادامه دهد.

این رویکرد شاید در نگاه اول کاملاً بدیهی به نظر برسد؛ همان شیوه‌ای که نزدیک به یک قرن به صنعت تلویزیون موسیقی و سینما اجازه داد به رشد خود ادامه دهد. با این حال دنیای سرگرمی در سال‌های اخیر بیش از پیش تحت تأثیر فلسفه‌های تجاری خاص و کوتاه‌مدت قرار گرفته است.

بخشی از مشکلاتی که گریبان ایکس‌باکس و بسیاری از شرکت‌های دیگر را گرفته و به موج‌های مکرر تعدیل نیرو منجر شده ناشی از فشار برای دستیابی به بازده مالی سریع و بهبود نتایج فصلی است. اگر اعداد و نمودارها مطابق انتظار پیش نروند مدیران به دنبال اقداماتی اساسی برای تغییر آن‌ها می‌روند. در مقابل Capcom تا حد زیادی در برابر چنین رویکردهای مخربی مقاومت کرده است.

به نظر می‌رسد کارمند پیشین این شرکت نیز معتقد است رقبای بین‌المللی Capcom بیش از اندازه تحت تأثیر مدیرانی قرار گرفته‌اند که صرفاً به ابزارهای مدیریت بهره‌وری مانند Jira نگاه می‌کنند و آن‌ها را معیاری برای سنجش میزان پیشرفت پروژه می‌دانند؛ در حالی که چنین شاخص‌هایی لزوماً تصویر دقیقی از وضعیت واقعی یک بازی ارائه نمی‌کنند.

البته مدیریت ضعیف تنها مختص استودیوهای غربی نیست. در ژاپن نیز نمونه‌های مختلفی از مدیریت نامناسب وجود دارد. قوانین سخت‌گیرانه‌تر کار در این کشور باعث می‌شود شاهد موج‌های گسترده تعدیل نیرو مشابه آمریکا نباشیم اما مدیران در هر نقطه‌ای از جهان ممکن است تحت تأثیر تصمیم‌های اشتباه قرار بگیرند. Square Enix نمونه‌ای قابل‌توجه از این مسئله است.

در نهایت وسواس بیش از حد روی اعداد و آمار باعث شده بسیاری از این استودیوها فراموش کنند که در حال تولید محصولات فرهنگی هستند. اگر مخاطبان هیچ جذابیتی در آثار شما پیدا نکنند تمام استعدادهای خود را از دست داده باشید یا نیروی باتجربه‌ای برای آموزش نسل جدید نداشته باشید هیچ نمودار آمار یا شاخص بهره‌وری نمی‌تواند شما را از این وضعیت نجات دهد.